Erzöh' ma' des (Berlin, 3h früh)
Öhöh. Öhöh.
Öhöh.
Öhöh.
Erzöh' ma' des
im nächsten Leb'n,
ich hoff', da wird’s so Leut'
wie Di net geben.
Unlängst sitz' ich in ei'm Beisl,
neben mir, da land' der Schorsch
und erzöhlt und erzöhlt und erzöhlt (was der erzöhlt).
Ich hopf' pausenlos auf's Häusl
und heb' in die Luft mein Oarsch,
damit er mi zwa Minuten lang net quält.
Doch der Schorsch, der lasst net locker,
er bleibt wie a Filzlaus drauf,
wia a Zeck' pickt er am Hocker
und blost mir die Ohren auf.
Erzöh' ma' des (uhouo!)
im nächsten Leb'n,
ich hoff', dort wird’s
so Leut' wie Di net geben.
Erzöh' ma' des (erzöh' ma des)
oder Dei'm Friseur,
weil der siecht und hört
scho' lang nichts mehr.
Doch der Schorsch (?) weiter G'schichten,
ziat mir den letzten Nerv.
Er leiert und er seiert ohne G'spür.
Er balabert und rababert
ungefragt, ob er des derf
und außerdem spuckt er beim Red'n mir ins Bier.
I sog: „Oider, jetzt ist g'ua,
ich brau' Di net, nur mei' Rua',
trink' aus Dei' Bier
und dann marschier'!
Dort is' die Tür!“
Erzöh' ma' des (uhouo!)
im nächsten Leb'n,
ich hoff', dort wird’s so Leut'
wie Di net geben.
Erzöh' ma' des (erzöh' ma des)
oder Dei'm Friseur,
weil der siecht und hört
schon lang nichts mehr (uhouou!).
Erzöh' ma' des
im nächsten Leb'n!
Im nächsten Leb'n!
A' jeder Mensch hat seine Sorgen,
sei' eig'ne Lebensgeschicht'
nur die vom Schorschi
int'ressiert mich nicht!
Sein Reden ist gekoffert
und sein Schweigen gold'ne Pflicht,
weil er sich sein Nasenbein
nach meiner Faust sonst bricht.
I komm' aussa, aus'm Beisl
mit dem Schorschi nudelfett,
der speibt b'soffen wie ein Kreisl
glei' amol in mein' Kadett!
Und mit schmerzverbog'nen Aug'n
sehe ich den Schutzmann nicht,
der den Schein gezupft
und auf mein Jammern nur lakonisch spricht:
Öhöh. Öhöh.
Erzöh' ma' des (uhouo!)
im nächsten Leb'n,
Ich hoff', dort wird’s so Leut'
wie Di net geben.
Öhöh. Öhöh.
Erzöh' ma' des (erzöh' ma des)
oder Dei'm Friseur,
weil der siecht und hört
schon lang nichts mehr (uhouou!).
Erzöh' ma' des (uhouo!)
im nächsten Leben,
ich hoff', dort wird’s so Leut'
wie Di net geben.
Credits
Text: Thomas Spitzer (nicht genannt)
Musik: Thomas Spitzer (nicht genannt)
Sänger: Thomas Spitzer
Siehe auch
Hintergrundinformationen der Publikation: „Alles ist erlaubt“
Produktion
Dieses Lied ist ein Demo, es ist nicht voll ausproduziert.
Grundlage
Dieses Lied ist eine Variante von „Erzöh' ma' des“, erschienen auf „Alles ist erlaubt“ (anderer Text und andere Produktion).
Publikationen
Diese Produktion ist auf folgenden Publikationen erschienen:
- Erzöh' ma' des (Berlin, 3h früh) [Demo]
(Buch-Edition, Album)
Buch+2CD: 2018 EU (SonyMusic 19075873562) (VÖ: 28.09.2018)
